Als ik in de stad Groningen vertel dat ik uit Stadskanaal kom, krijg ik nog weleens een ietwat verbaasde reactie. Hoewel mijn geboorteplaats maar zo’n veertig kilometer verderop ligt, voelt de afstand tot de stad soms veel groter. Als je vanuit Oost-Groningen naar de stad trekt om te studeren, moet je je een nieuwe wereld eigen maken. Je voelt soms een onzichtbare grens, een cultuurverschil waarin je het gevoel hebt dat je je net iets meer moet bewijzen. Je bent in je eigen provincie, maar toch voel je je soms een buitenstaander. Juist dat gevoel zette me de afgelopen tijd aan het denken. Want als ik als Oost-Groninger die afstand tot de stad soms al voel terwijl ik de taal en cultuur deel, hoe moet dat dan zijn voor de duizenden internationale studenten die hier jaarlijks komen en beginnen met hun studie? Zij komen niet uit een dorp dat minder dan een uur op afstand ligt van onze stad, maar uit Boekarest, Madrid, Kaapstad of een andere plek. En de afstand die zij ervaren is niet alleen geografisch, maar vooral maatschappelijk. Waar ik hooguit een verbaasde reactie krijg waar ik naar de middelbare ging, lopen zij te vaak tegen gesloten deuren aan. Denk aan ingewikkelde bureaucratie bij de gemeente of het ongemakkelijke gevoel dat je er in de collegebanken of de supermarkt er net niet helemaal bij hoort.

Als raadslid voor Student & Stad vind ik dat hier iets aan gedaan moet worden. Groningen profileert zich maar wat graag als een open, internationale studentenstad. We plukken economisch en cultureel de vruchten van deze studenten, maar we vergeten vaak de menselijke kant. We geven internationale studenten een plekje in de collegezalen, maar ze krijgen geen plek in onze gemeenschap. Er is een kloof ontstaan tussen de Stadjer, de Nederlandse student en de internationale student, waardoor iedereen in zijn eigen bubbel blijft leven. Daar ligt een flinke taak voor de gemeente. Want een stad is meer dan een verzameling bakstenen, fietspaden en wat groen. Het is een gemeenschap. Met alleen een vertaalde webpagina in het Engels zijn we er dus niet. De gemeente moet, samen met de onderwijsinstellingen, veel actiever proberen om die werelden samen te brengen. Door te investeren in plekken en initiatieven waar Stadjers, Nederlandse studenten en internationale studenten elkaar ook echt tegenkomen, in plaats van dat we langs elkaar heen leven. We moeten nieuwkomers beter wegwijs maken in onze stad en ze actief betrekken bij de buurt, bijvoorbeeld via laagdrempelig vrijwilligerswerk, buurtinitiatieven of gezamenlijke activiteiten waar de Stadjer, de Nederlandse student en de internationale student elkaar ontmoeten.

Groningen wil graag iedereen met open armen omarmen. Maar dan moeten we wel bereid zijn om de brug te slaan. Of je nu met de bus uit Stadskanaal komt of met het vliegtuig uit Zuid-Europa, de afstand naar een plek waar je je thuis en geaccepteerd voelt, moet en kan veel kleiner zijn.

Ivar Kuper