Time Out Selwerd

De discussie over kamerverhuur in Selwerd duurt voort. Inmiddels is bekend geworden dat het College definitief besluit tot het instellen van een time out voor kamerverhuurpanden in Selwerd. Een keuze die te volgen valt, maar weer een in de categorie pappen en nathouden.

Vorige week maandag heb ik een plezierig gesprek gehad met de voorzitter van de wijkraad Selwerd, Ron van der Weerd. Dit naar aanleiding van zijn uitlatingen over de komst van een kamerverhuurpand in de Acacialaan. Onze gezamenlijke conclusie was dat, naast het inzetten op de contacten tussen buren, maatwerk noodzakelijk is.

De omwonenden van het betreffende pand in de Acacialaan zijn de afgelopen periode volop in gesprek geweest met de eigenaar van het toekomstige kamerverhuurpand. Zij stuitten echter op een weigerachtige houding. Dit heeft de eigenaar van de andere twee-onder-een-kap woning doen besluiten zijn eigen woning te verkopen aan zijn buurman. Ik kan behoorlijk pissig worden van lieden die zich enkel maar bezig houden met hun portemonnee en voor de rest geen enkele verantwoordelijkheid willen nemen. Het zijn juist deze rotte appels die kamerverhuur zijn slechte naam bezorgen. Minimale inzet, maximale winst. In mijn ogen alleen maar een groot maatschappelijk verlies.

Het is niet voor het eerst dat ik uitspreek dat ik vind dat notoire overlastgevers keihard moeten worden aangepakt. Het is niet voor het eerst dat ik aangeef dat geluidsisolerende maatregelen werken voor zowel de bewoners van kamerverhuurpanden als de omwonenden. Het is niet voor het eerst dat ik aangeef dat ik me kan voorstellen dat er een bepaald maximum is voor kamerverhuurpanden in een bepaalde straat. Maar wat ik mis is maatwerk en betrokkenheid van het College bij een individuele straat of een individuele wijk.

Inmiddels is heeft het College besloten tot een time out voor kamerverhuur in Selwerd. Een keuze die te volgen valt, maar ook eentje die ik categoriseer als pappen en nathouden. Weer schuift het college een principiële keuze voor zich uit en wederom gebeurt dit door het nemen van een generieke maatregel. Waar in het voorjaar van 2007 de 25%-norm als tijdelijke maatregel werd gepresenteerd om het rumoer rondom kamerverhuur te beteugelen, kwam het College een jaar later doodleuk met een aanscherping van de norm naar 15%, in plaats van een fundamentele aanpak om de balans in wijken en straten te waarborgen. Op dat punt is een Acacialaan domweg niet te vergelijken met een Jozef Israëlstraat.

Voorlopig duurt de maatregel tot de grote discussie over jongerenhuisvesting in februari. Ik hoop dat raad en college dan ook echt de ballen hebben om een fundamentele keuze te maken voor maatwerk daar waar het gaat om kamerhuur in Groningen. Tot het zover is gekomen, voorzie ik niets anders dan dat we voortdurend paniekvoetbal blijven spelen rondom dit onderwerp. Ik speel liever voetbal op hoog niveau...